فراوانی را کسب نمی‌کنیم ، با آن هماهنگ و همصدا می‌شویم .

اگر ذهن، کمبود و تنگنا را باور کند و تنها به بخشِ ناچیزی از وفور و فراوانی جهان اعتقاد داشته باشد ، سهم ما از نعمت‌های جهانِ هستی از حدی که خود آن را تعیین کرده‌ایم فراتر نخواهد رفت. تنها چیزهایی در زندگیمان متبلور می‌شود که مایلیم آن را به سوی خود فرا‌ خوانیم. در حقیقت آنچه در زندگیمان متجلی نمی‌شود، خارج از دسترسِ ما نیست، بلکه عقیده ی ما مبنی بر کمبود، راه را برای ظهور این موهبت‌ها بسته است. هرگاه به طور خیالی فراوانی و نیکبختی را شایسته و برازنده ی خود بدانیم، حس می‌کنیم که تغییر عمده و قابل توجهی در وضعیت ما پدید آمده است.

💗💗 @Asheghaneh