زبان #گیلکی همانند بسیاری از زبان‌ها دارای گویش‌های مختلف است. تفاوت در گویش‌ها عمدتا تفاوت در #لهجه و برخی کلمات است. به طور کلی تفاوتی در قواعد دستوری گویش‌های مختلف #زبان گیلکی وجود ندارد.

مردم گیلکی زبان با گویش‌های مختلف سخن می‌گویند. در بین گویش‌های مختلف زبان گیلکی از نظر #فونتیک (بیان صوت و آوا) و صرف افعال اختلاف جزئی دیده می‌شود که ناشی از تحول تدریجی و ویژگی فرهنگی اقلیمی هر منطقه است.

گویش‌های زبان گیلکی را می‌توان چند بخش کرد:

- گویش بیه‌پسی (گویش جلگه نشینان غرب رودخانه سفیدرود): در رشت، لشت نشاء، خشکبیجار، خمام، کوچصفهان، صومعه سرا، بندرانزلی، رضوانشهر، فومن و شفت به آن سخن می‌گویند.

- گویش بیه‌پیشی (گویش جلگه نشینان شرق رودخانه سفیدرود): در منطقه‌ای محدود از شمال به دریای کاسپین، از جنوب به بلندی‌های سیاهکل، از غرب به آستانه و کیاشهر و از شرق به رامسر، تنکابن و چالوس که به تدریج به گویش مازندرانی می‌آمیزد.

- گالشی (دیلمی): گونهٔ دیگری از گونه‌های گیلکی است که مردم نواحی کوهستانی گیلان و نواحی کوهستانی غرب مازندران به آن سخن می‌گویند.