نوشته‌ای از بزرگ علوی

نوشته‌ای از بزرگ علوی

هر كس در زندگيش فقط يک بار #ستاره دنباله‌دار را می‌بينه. بعضی‌ها مثل من آن يکدفعه هم نمی‌توانند بيبيند. در سال ١٩١۲ كه ستاره دنباله‌دار در آسمان پيدا شد، من پنج شش ساله بودم. مادرم و خواهرانم برای ديدن اين ستاره عجيب روی بام رفته بودند و به من هم نشان می‌دادند و می‌گفتند: «ديديش؟ دمش را می‌بينی؟»

من درست عقلم نمی‌رسيد كه ستاره چيه و نمی‌دانستم كه ستاره دنباله‌دار يعنی چی, نميديدمش ولی می‌گفتم : «آره، ديدم.»

در سال ١٩٩۲ هم كه اين ستاره باز در آسمان طلوع كند من ديگر نخواهم بود و اگر هم باشم چشمانم ياری نخواهند كرد اين ستاره عجيب را ببينم، پاهايم به من اجازه نمی‌دهند كه روی بام بروم و آن را تماشا كنم.

یک مرتبه و فقط یک مرتبه اين اتفاق در #زندگی اشخاص می‌افتد.

#خوشبختی هم مثل ستاره دنباله‌دار فقط یک مرتبه در زندگی مردم پيدا می‌شود. بعضی‌ها از اين یکدفعه هم برخوردار نشده‌اند.