کسی از کودکی تا به حال،

به من نگفته بود:

«دلت را کف دستت نگذار!

افکارت را نوک زبانت نگه ندار!»

کسی نگفته بود:

سادگی گاهی درماندگی می آورد...

نگفته بود جانم!

آدم ها خوبی را پای خوب بودن خودشان

و بدی‌ را پای بی لیاقتی تو می گذارند

کسی نگفته بود

دنیا آنقدرها هم که فکر می کنی

رنگارنگ نیست

و هیچکس محض رضای خنده های تو

برایت قدم بر نمی دارد

دنیای عجیبیست

و من از عجایبش این را آموختم

که با تمام این ها که هیچکس نگفته بود

باز هم «وجدانِ آرام داشتن»

به تمام این ها که گفتم

می ارزد...